Hande Sünneli

15 Ağustos 1990 İstanbul / Ortaköy doğumluyum. Hani bir şarkı var ya‚ 'Kız Sen İstanbul'un neresindensin?' diye, ben de onlardan biriyim.

Ortaköy biraz da vefasızların yeri galiba!!! Yaz aylarında sahilde yer bulamazsınız, kış'ın ise Ortaköy öksüz bir çocuk gibi yapayalnız kalmakta... Bazen feryat ile birlikte ‚"nedennn" diye haykırarak düşünürüm... Ortaköy'ün yalnızlığında çay bahçelerinden birinde, bir tarafta boğaz, bir tarafta tarihi Ortaköy Cami ve insanların bir oraya gidiş ve gelişlerini de izlemek bir hoştur. Ortaköy'ümüzün yerlileri haricinde dışarıdan gelenler hemen farkedilir.

Emekli bir TIR şoförünün kızıyım, ben ailemizin ikinci çocuğuyum. Ağabeyim ise Kapalıçarşı'nın tanınan kuyumcularından, yani kulağı kesiklerindendir.

Hayatımda şuradan başlasam gerisi gelir diyebileceğim bir uç nokta yok. Her zaman uçlarda yaşadığımızı düşündüğümüzü söylediğimiz hayatta uçlarda olduğumuzu kanıtlayacak birşeyler bulamıyorsak bence daha yola başlamamışız demektir.

Yaş daha onyedi, yani her şey şimdi başlıyor, lise bitti ve üniversite tembelliğimden dolayı olmadı. Hayatım adına önüme çıkacak yolda ilk adımı bundan sonra atıcam, ya kendimi azıcık sıkıp üniversiteye giricem biliyorum ki buna mecburum ya da bir meslek okuluna gidip hayallerimi yakıcam. Başka avantajım yok. Üniversite hiçbir zaman benim hayallerim olmadı aslında, taa ki ne olmaya karar verdiğim zamana kadar. Lise bitti ben hiçbir hazırlığım olmamasına rağmen üniversite sınavlarına girdim. Neden giriyorsam? Kazanamayacağımı biliyordum. Ama bu bir fırsattı hiç olmazsa kendimi deneyecektim.

Ne yapabiliyordum görecektim. Annem ve babamda kazanamayacağımı aslında biliyorlar çünkü bütün sene boyunca onlarla oturup dizi seyretmiştim. Ama evlat işte iyi yerlere gelmemi istedikleri için‚'İnşallah kazanırsın, olmayacak diye bir şey yok' diyorlar. "Neden beceremeyecekmişsin bakalım!! Söylentisiyle de bana kızıyorlar. Ben de onlara kızıyorum tabi ben kendimi bilmiyor muyum diye!

Sınav sonuçları açıklandı. Ya kazandıysam ne olacaktı? Kazandıysam dört yıl sonra Allah'ın izniyle kendi seçtiğim meslekte sürünmek için hazırlanacaktım. Çevremdekilere göre öyleydi. Onlara göre sadece hayal dünyasında yaşıyorum ama bir öğretmen olsam yada bankacı ne güzel olurdu benim istediğimde meslek miymiş (!)

Ben kendi çapımda hikayeler yazıyorum ve onları senaryo'ya dönüştürüp film yapmak istiyorum kendimce yönetmen olacağım. Hayat sanki çok kolay ben okulu bitirince sanki hemen bana‚'Al kızım elinde fırsatlar çek filmini‚'diyecekler. Hayır tabii ki de demeyecekler biliyorum ama sırtıma koyacakları yükü de taşıyamam demiyorum. 

Her ağızdan yine bir ses çıktı;" Yap tercihini, elinde bir meslek olur kafanı kullan senin istediğin meslekte para yok, bütün hayatın keşfedilmekle geçecek, boş yere okuyacaksın ve sürüneceksin onun bunun eline bakacaksın." vs.

İşte o zaman anladım ki ben hayallerle yaşıyorum ve hayallerde para yok! Çevreme baktım hayallerini gerçekleştirebilmiş hiç kimse yok, bana akıl veren herkes hayallerini yıkmış insanlar ve şimdi benden de öyle yapmamı istiyorlar, bizimle aynı kaderi paylaş diyorlardı. İşte bu yüzden büyüklerimi dinlemedim çok değil hayatımdan sadece bir yıl hayallerimi gerçekleştirmek için kendime fırsat verdim. Çok değil diyorum ama sırf bu bir yıl yüzünden keşke dedim keşke azıcık çalışsaydım çünkü sinema - televizyon bölümünü çalışmış olsam yapabileceğime emin olduğum sadece bir puanla kaçırmıştım.

Şimdi önümde bir yıl var ve benim hiçbirzaman hayalim olmayan üniversite hayallerimin baş köşesinde. "Hayat Başlıyor" Önüme başlangıç olarak çıkacak ve belkide beni uç noktaya götürecek yoldan ne korkuyorum ne de hayat konusunda kendimden eminim.

Hayatı bilmemek ya da insanın kendisini bu konuda geliştirememesi ne köyde yaşamakla alakalı, ne de İstanbul'un göbeğinde... Ben İstanbul'un en bilinen yerlerinden birinde Ortaköyde ilk ve ortayı, liseyi ise Ortaköy'den yürüyerek çok rahat gidilebilecek Beşiktaş Lisesi'nde okudum. Yani varolduğum onyedi yılım sadece bu ikisi arasında geçti.

Dışarıdaki insanlar yüzünden gezmeme izin verilmedi. Şuraya gidiyim desem‚ "boşver kızım gitme ne işin var otur evinde bela arama başına!" Önümüzü açalım ama doğru yolda ilerlemek şartıyla.

Hayat çelişkilerle dolu hiçbir zaman ortası yok illaki bir seçim yapmak, doğru veya yanlış olduğunu bilmeden yaşamak zorundayız. Başkalarının verdiği kararların mecburiyeti doğrultusunda yaşamaktansa, kendi kararlarımızın getirdiği
mecburiyetlere katlanmayı tercih etmeyi öğrenmeliyiz.

Şimdi önümde uzun bir yıl var bu bir yılın sonunda ya gemilerimi yakacağım ya da büyük sözü dinlememekten pişmanlık duyup hayallerimi yakacağım!!!